รีวิวฝึกงาน 101: “หนีจากธรรมชาติ มาใช้ชีวิตเป็นเด็กฝึกงานที่เมืองกรุง”
สวัสดีค่ะ ชื่อ “น้อยหน่า” จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี สาขาเทคโนโลยีดิจิทัล ค่ะ!
วันแรกที่ก้าวขาเข้าเมืองกรุงมากับแก๊งเพื่อนสุระ แอบตกใจนิดหน่อยเพราะออฟฟิศยังไม่เปิด พอเปิดไลน์เช็กกฎถึงกับเลิ่กลั่กเพราะเขียนว่า “ห้ามมาก่อนออฟฟิศเปิด” (ฮา) ทำตัวไม่ถูกเลยได้แต่ยืนเกร็งรอหน้าประตู พอเข้ามาข้างในก็เงียบกริบ เจอพี่อรคนแรก ตามด้วยพี่ต๊ะและพี่แฟ้ง หนูแอบไปทำการบ้านอ่านในพันทิปมาเขาบอกว่าเวลาไปฝึกงาน “อย่าอยู่เฉยๆ ให้ถามเอางานและทำตัวเป็นมิตร” หนูก็ท่องจำแล้วทำตามสูตรเลยค่ะ!
ตอนแรกกลัวมากว่าจะเข้ากับใครไม่ได้เพราะหนูไม่ใช่คนเข้าสังคมเก่ง แต่พอเอาเข้าจริง พี่ๆ เพื่อนๆ ทุกคนเฟรนลี่และไนส์มากกก ช่วยเซฟใจให้เด็กต่างจังหวัดคนนี้หายเหงาและหายคิดถึงบ้านไปได้เยอะเลย 💖
แก๊งพี่ๆ และ CEO ตัวน้อยประจำออฟฟิศ
- พี่ต๊ะ (คำคมบาดจิต เพลงโดนใจ): พี่ต๊ะอาจจะพูดจาแรงและจริงจังเรื่องงานมาก แต่ก็เป็นเจ้าของวลีเด็ด “งานคือเงิน เงินคืองาน” เวลาว่างแกใส่ใจเด็กฝึกสุดๆ ชอบถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ตอนพวกหนูไปเที่ยวแกก็แนะนำที่เที่ยวอื่นๆให้เพียบ อยู่บ.สบายหูเรื่องเพลงมากเพราะพี่แกเปิดเพลงยุค 2000s ตรงเทสหนูสุดๆ มีเลี้ยงชา Mixue แก้ง่วงด้วยบางที ช่วงแรกๆที่แกนั่งโต๊ะใต้บันไดแล้วเชื่อมคอมกับทีวีดูรายการวาไรตี้คือฟีลเหมือนอยู่บ้านเลย ถึงจะดุบ้างบ่นบ้างตามสไตล์จริงๆเป็นคนเฮฮาปาจิงโกะ ชอบส่งมีม ชอบแซว ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ดีๆที่ทำให้หนูเติบโตขึ้นนะคะ
- พี่อร (พอดแคสต์เรื่องผีและคุณแม่โซน): อธิบายงานละเอียดและใจเย็นกับหนูมากแม้บางทีหนูจะแอบเข้าใจยาก (ฮา) เวลาว่างพี่อรชอบเล่าเรื่องผีให้ฟังก่อนกลับ บอกเลยว่าหลอนระดับ The Ghost Radio ยิ่งเวลาพี่อรเล่าเรื่อง “น้องฌาดา” แอบเห็นสายตาที่ภูมิใจในตัวลูกสาวตลอดเลย หนูชอบฟังพี่อรเล่าเรื่องต่างๆ มากค่ะ มันอบอุ่นและหายเหงาเหมือนฟังแม่เล่าเรื่องให้ฟังเลย
- น้องฌาดา (CEO ตัวน้อย): เด็กปั้นพี่ไข่ เป็นเด็กฉลาด สดใสน่ารัก ยิ้มเก่ง และแอบกวนโอ๊ยนิดๆ น้องชอบเอาของเล่นมาอวดและชวนเล่นด้วย เติมพลังบวกให้พี่ๆเสมอ ให้ทำอะไรก็ยอมทำหมด ถึงบางทีจะแอบปากไม่ตรงกับใจบ้างแต่ก็ยอมมากอด มาอ้อนพี่ๆตลอด อยู่ออฟฟิศเพราะมีหนูเลยไม่เหงาเลย เวลาเลิกเรียนจะเป็นคนเติมกอดให้พี่ๆแทนพี่เพงที่จบไปก่อนหน้า พี่อยากให้น้องฌาดากินข้าวเยอะๆ เติบโตไปเป็นสาวที่สวย น่ารัก และมั่นใจในตัวเองเข้าไว้นะคนเก่ง!
- พี่เพลง (Safe Zone คนสวยสายมู): พี่คนสวยประจำออฟฟิศ หรือเจ้าของฉายา “สวัสดิการเมาเทน (เติมกอด)” ตอนแรกเกร็งมากเพราะหนูแพ้คนสวย (ฮา) แต่พี่เพงน่ารักและไม่หยิ่งเลยเป็น วัยรุ่นเทสดีเล่นเอ็ก สายวาโรตึงๆ หนูจำตอนที่ไปกิน Lucky สุกี้แล้วหนูโดนลูกชิ้นชีสลวกก็ได้พี่เพงช่วยเช็ดมือ คอยปลอบ คอยกอด ลูบหัวเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดในวันที่ใจพัง และพี่คือสายมูตัวจริงที่ช่วงวันหยุดในสตอรี่มีแต่วัด 4 เดือนมานี้พี่น่าจะเก็บครบหมดแล้ว อยากเห็นพี่เพงยิ้มเยอะๆ เพราะพี่เพงเป็นคนที่ยิ้มสดใสมากๆ มีโอกาสจะไปเที่ยวสวนทุเรียนบัณฑิตานะพี่
- พี่แฟร้งค์ (เสี่ยแฟ้งเมืองนน ฮีลเลอร์ประจำบอ): เฟรนลี่ตั้งแต่วันแรก ชวนไปไหนไปหมด เจ้าของรถเก๋งท่อดังที่ช่วงแรกอัดกันไป 7 คน (ฮา) เงยหน้าไปทีไรก็เจอแต่รอยยิ้มของพี่แก เวลาว่างแกชอบดูบาสกับพี่เฟิ้ด และเป็นคนกลัวผีมากกก (ตอนโดนลูกชิ้นลวก พี่แฟ้งก็พาไปซื้อยานะ) พี่แฟ้งเทคแคร์คนอื่นดีมาก เวลาเราไม่สบายใจแกจะเข้ามาถามและรับฟังเป็นคนแรกเสมอ ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ดีใจและแอบห่วงความใจดีของพี่เลย ขอให้พี่เจอแต่คนดีๆและมีความสุขในสิ่งที่ทำนะคะ
- พี่เฟิร์ส (เสี่ยเฟิ้ดเมืองย่า รุ่นพี่ ม.เดียวกัน): มาช้าแต่มานะเพราะติดภารกิจ แกเปย์เก่งชอบเลี้ยงน้องๆ และเป็นผู้คุมกุญแจบอเพราะหออยู่ข้างออฟฟิศ (โควต้าบ้านใกล้ต้องมาเปิดบอคนแรก) พี่เฟิ้ดคลั่งรักแฟนมาก และเป็นคู่กัดกับพี่เพง เป็นคู่หูของพี่แฟ้ง แกชอบเล่าเรื่องเปิดโลกให้ฟังเสมอ พึ่งพาได้ทุกเรื่อง ทำเกี๊ยวให้กินก็กิน ชวนเที่ยวก็ไป แถมตอนหนูร้องไห้ พี่เฟิ้ดคือคนที่เข้ามาปลอบอย่างใจเย็นที่สุด(แม้จะเงอะๆงะๆไปบ้างเพราะแกปลอบคนไม่เป็น) ตอนพี่ไม่สบายแล้วชอบบอกว่าหายแล้ว (แต่สภาพคือยัง!) แอบห่วงนะพี่ กินข้าวทานยาด้วย สมกับเป็นรุ่นพี่สุระ…เอาไปเลยสิบนิ้วโป้งค่ะ!
แก๊งเพื่อนฝึกงาน (เพื่อนร่วมชะตากรรมและสีสัน)
- ไข่มุก (แม่ครัว UX สายรสดียกครก): เพื่อนแก๊งเดียวกันจาก ม.เดียวกัน เป็นแม่ครัวประจำก๊วนและคนสร้างสีสัน เรื่องงาน UX ต้องยกให้เขาเลย คนนี้ก็คลั่งรักแฟนไม่ต่างกัน เคล็ดลับความอร่อยคือความนัวจากรสดีและวลีเด็ด “ใส่มากนัวมาก ใส่น้อยนัวน้อย” ไข่มุกเป็นคนร่าเริงแต่ก็อ่อนไหวและเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน ชอบมีเรื่องตลกๆมาเล่า คอยสังเกตตลอดว่าเพื่อนโอเคไหม มีประสบการณ์ชีวิตเยอะ ต่อไปนี้ขอให้โลกใจดีกับไข่มุกมากๆ และพบเจอแต่คนน่ารักตลอดไปนะ
- บี (สารถีสายซิ่งแห่งห้วยขวาง): เจ้าของฉายา “พี่บีซิ่งท้ายห้วยขวาง” มาวันแรกทัวร์จนรู้ทุกซอกทุกมุมเหมือนเป็นคนพื้นที่ บีมีเทสงานออกแบบที่ดีมาก คุยด้วยแล้วสบายใจ เป็นเจ้าแม่วางทริป (รู้สายรถเมล์/MRT/BTS หมด) แถมเล่า Tutorial ได้สนุกเพลินมาก ชอบศัพท์ใหม่ๆ ของบี โดยเฉพาะคำว่า ‘ลูกอิไหนนิ๊’ ตอนขี่รถในห้วยขวาง (ฮา) เป็นคนรักเพื่อนมากๆ และเป็นคนที่พรีเซนต์จังหวัดตัวเองเก่งมากเช่นกันไอเลิฟเลยล่ะ รู้ว่าบีแอบเก็บเรื่องเครียดไว้ในใจเยอะ แอบเป็นห่วงนะ ขอให้ในอนาคตบีได้ทำสิ่งที่ชอบ มีเงินเยอะๆ และมีความสุขในทุกวันจ้า
- หยอก (สาวสุรินทร์ขาลุย หน้านิ่งแต่ฮากระจาย): สาวสุรินทร์ถิ่นช้างใหญ่…แดนส่งออกผู้คนที่เวลาไปไหนก็มักเจอคนสุรินทร์เป็นจำนวนมาก หยอกเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่ทำงานกลุ่มด้วยกันมาตลอด ฝ่าฟันอาจารย์สุดเนี้ยบมาเยอะ หยอกเป็นคนจริงจังกับงาน แต่เวลาเล่นคือตลกหน้านิ่งเป็นนักแสดงสวมบทบาทมาตั้งแต่อยู่หอใน เป็นทั้งเพื่อนและรูมเมทที่แชร์ได้เกือบทุกเรื่อง ช่วง 2 อาทิตย์สุดท้ายคือกอดคอกันรอกลับป่ามันเพราะคิดถึงอากาศบริสุทธิ์แถวมอมาก ชอบความมีเหตุผลและความเข้มแข็งของหยอกที่ปล่อยวางสิ่งควบคุมไม่ได้เก่งมาก เลิฟสุดๆ
- ข้าว (กัปตันเรือ เสบียงและบัดดี้สุดขยัน): สาวประจำแก๊ง CDTI ที่มักมาแต่เช้าพร้อมหยองและแซทเพราะเป็นคนขับรถ ข้าวทำงานจริงจัง ซีเรียส และขยันชอบทำเผื่อเสมอ ช่วงแรกเงียบๆ ไม่ค่อยสู้ใคร หลังๆ เริ่มสู้คนและเอ็นจอยขึ้นเยอะ ข้าวคือคลังเสบียงยามเย็นของคนในบอ และยังเป็นกัปตันเรือชิปหลายๆ คู่ (เช่น หยองแซท, หยอกบี) แอบมีมุมอ่อนไหวแต่เข้มแข็งและแคร์เพื่อนมาก ข้าวให้ฟีลคุณแม่หยองแซทเพราะไปรับไปส่งที่เอ็มทุกวันตอนทำงาน ปอลิงเราเป็นบัดดี้ข้าวจริงๆน้าาา ขอให้เจอสังคมที่ดีมีแต่คนรักและจริงใจด้วยเยอะๆ เห็นคุณพ่อมารับส่งด้วยความเป็นห่วงแล้วอบอุ่นดีมากและขอให้ข้าวถอยรถได้คล่องปร๋อน้า
- หยอง (Born to be คนมีเทสดี): หนุ่มพรีเซนต์ลื่นไหล คลังความรู้แน่น และทำงานอลังการงานสร้างตั้งแต่วันแรก อลังแบบไม่เผื่อวีคต่อไป (ฮา) หยองเล่า Tutorial สนุกมาก หยองมีเทสในการฟังเพลง ดูหนังที่หลากหลาย เป็นคนคลั่งรักแฟนมากก และเส้นตื้น เวลาหันไปจะเจอหยองทำหน้ายู่ ท่าแมวแลบลิ้นส่ายหน้า หรือไม่ก็ทำท่า Scuba ซึ่งไม่รู้ทำไมแต่ตลกดี หยองมีความเป็นผู้นำสมเป็นประธานทำงานเร็วมาก และเป็นลูกหาบตัวท็อปอยู่เป็นของพี่ไข่ ตีกับพี่ไข่สนุกมากดูแล้วน่ารักดี ขอบู้บี้คนบิดหนังและป๊อปคอนเพื่อนๆนะหยอง
- แซท (น้องแซทอิ่มนม วัยรุ่น 67): วัยรุ่นเจนZที่เหมือนเจนอัลฟ่า เจ้าของท่าประจำตัว “67 (Six Seven)” ที่ทำทั้งวันจนติดกันทั้งออฟฟิศเวลาเครียด(ช่วงหลังมักชอบร้องเพลง เอเอ้ชักกะดุ้ง..) แซททำงานเนี๊ยบ เก็บรายละเอียดเก่ง มีความสามารถด้านดนตรีไทย(รุจิภาสระนาดเทพ)และกราฟิก มีเมาส์ที่แรงจนคอมตามไม่ทัน (ฮา) นอนหลับเอาสุดไม่เอาทรงจนมีอัลบั้มรูปหลับในไลน์เป็นโหล แซทเป็นคนกวนหน้านิ่ง เวลาคุยด้วยให้ฟีลมัมหมีน้องแซทสามขวบครึ่ง เวลาหยองลาแซทจะเงียบมาก แซทมีความรู้เรื่องการเงิน ชอบโดนพี่ไข่ทุบอยู่เรื่อย(เพราะกวน)และชอบแซวข้าว เป็นคนตลกน่ารักดีค่ะ
- มี่ (หนุ่มสถาปัตย์ สู้ทุกทิศ…คนสุรินทร์ไม่ทิ้งกัน): ช้างสุรินทร์เชือกใหม่ที่เข้าบอมาก็สู้ทุกคนได้หมด ตลกธรรมชาติไม่เคยตายไมค์ งานกราฟิกและถ่ายรูปคือละมุนนีมีเทสเหมือนกับหยอง ความสามารถล้นเหลือสุดๆ ขยัน นอบน้อม และอยู่เป็น คลั่งรักแฟนมากด้วย เจ้าของวลีเด็ดชวนขำที่ชอบพูดแซวหยอกกับบีว่า “ในวันที่ผมล้ม ก็ยังมีเว็บที่ล้ม..” (จากคำผิดของหยอกตอนส่งงาน) และวลีคนสุรินทร์ไม่ทิ้งกัน เป็นคนที่คอยดูแลเพื่อนเสมอ เป็นคนที่คอนเทนต์มักวิ่งเข้าหา แม้มี่จะจบช้ากว่าแต่อยากให้มี่สู้ๆ ผ่านอุปสรรคต่างๆ ไปได้อย่างราบรื่นน้า ปอลิงอย่าเผลอกินข้าวบูดอีกนะมี่
- เหนือ (สาวรังสิต ลุคชิลผู้มาเหนือเมฆ): วันแรกที่เจอเหนือดูนิ่งๆ แต่น่ารักมาก มาในลุคสบายๆ ชิลๆ จนตอนแรกเราแอบคิดในใจว่า “เห้ย! ใครวะ” เพราะไม่ได้ใส่ชุดนิสิต (ฮา) แต่วันแรกเพื่อนแอบลืมเอาคอมมาเลยต้องกลับบ้านไป เลยไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ในวันแรก พอได้คุยเหนือเป็นคนที่หัวเราะง่ายมากๆเข้ากับเพื่อนได้ดีและยิ้มเก่งด้วย เพื่อนชอบว่ายืนเพราะเมื่อยที่จะนั่ง แต่เสียดายเพื่อนเข้ามาตอนจะจบอีกหนึ่งอาทิตย์สุดท้ายพอดี แถมเป็นคนจังหวัดเดียวกันด้วยเริ่ดๆเลยล่ะ เราขอให้เหนือฝึกต่อไปอย่างราบรื่นและผ่านธีสิสไปได้ด้วยดีน้า
- กีตาห์ (หนุ่มมอธอ แดนสุพรรณ): กีต้าร์เป็นคนที่เข้ามาก่อนเราจะจบอีก5วันสุดท้าย เพื่อนเป็นคนนิ่งๆไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ แต่ว่าพอชวนคุยก็คุยเก่งอยู่นะ เป็นคนที่เรียนแฟชั่นและกราฟฟิกมา(อย่างเท่) เป็นคนเทสดีมีสไตล์ ยังไม่ค่อยได้คุยด้วยเท่าไหร่แต่ก็ขอให้กีต้าร์ฝึกงานผ่านไปได้โดยสวัสดิภาพและผ่านไปได้ด้วยดีน้า
สุดท้ายนี้ หนูอยากขอบคุณพี่ต๊ะ พี่อร และเพื่อนๆ พี่ๆ ฝึกงานทุกคน ทั้งพี่เพง พี่แฟ้ง พี่เฟิ้ด บี ไข่มุก หยอก หยอง แซท ข้าว มี่ เหนือ และกีต้าร์ หนูรู้สึกโชคดีมากๆ ที่ได้เจอทุกคนและเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของหน่าเวอร์ชั่นอายุ20 ปี ที่พิมพ์ยาวขนาดนี้ เพราะหนูอยากเก็บคาแร็กเตอร์ของทุกคนผ่านฟิลเตอร์ในสายตาของหนูไว้ให้ได้มากที่สุด มันเป็นความทรงจำที่ล้ำค่าและดีมากๆ มีทั้งสุขและทุกข์ปนกันไป แต่เป็นสตอรี่หนึ่งในชีวิตที่ทำให้หนูเติบโตขึ้นกับการใช้ชีวิตในเมืองหลวงครั้งแรกได้อย่างงดงาม ขอบคุณพี่อรที่คัดสรรพวกเราที่ศีลเสมอกันมาอยู่ด้วยกัน และสุดท้ายนี้หนูอยากจะขอโทษทุกคนถ้าบางครั้งทำตัวไม่น่ารักไปบ้างในบางช่วง แต่ทุกคนก็คอยเตือนและมอบประสบการณ์ดีๆ ให้หนูเสมอ ขอบคุณนะคะ ♡