จา จารวี ศรีพรหม

“ฝึกงานจะเป็นยังไง จะเครียดขนาดไหน” คือสิ่งที่จาคิดและกังวลก่อนจะมาที่นี่ แต่พอได้มาสัมผัสจริงๆ กลับไม่ใช่แบบนั้นเลย เมาเทนเป็นบริษัทที่อบอุ่นและเป็นกันเองมาก จารู้สึกโชคดีจริงๆ ที่พี่ๆ รับเข้ามาฝึกงาน เพราะนอกจากงานจะมีคุณภาพแล้ว ความเป็นกันเองยังทำให้รู้สึกเหมือนเราเป็นครอบครัวเดียวกัน

ถึงพี่ๆ ที่เคารพ

• พี่ต๊ะ: ขอบคุณพี่ต๊ะมากๆ นะคะที่เลือกพวกเรามาและดูแลน้องๆ ทุกคนเป็นอย่างดี พี่คอยแนะนำทั้งเรื่องงานและแชร์ประสบการณ์ชีวิตให้ฟัง ขอบคุณสำหรับเรื่องกะทันหันตอนนั้นที่ทำเอาตกใจจริงๆ และขอบคุณที่ยอมเหนื่อยขับรถนานๆ เพื่อพวกเรา ตอนแรกแอบกลัวพี่นิดๆ เลยไม่ค่อยกล้าปล่อยมุกเท่าไหร่ (ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้สับสน จริงๆ จาเป็นผู้หญิงจริงๆ นั่นแหละครับ 555)

• พี่อร: ขอบคุณพี่อรที่ดูแลน้องๆ อย่างดีเสมอมา ขอบคุณกับข้าวฝีมือพี่อร โดยเฉพาะก๋วยเตี๋ยวกับมัสมั่นไก่ที่จาชอบมาก พี่จะคอยเป็นห่วงและมีของฝากมาให้น้องๆ ตลอด วันที่พี่ตากฝนกลับมาบอกเลยว่าเท่มากค่ะ และขอบคุณเสียงกรี๊ดของพี่อรที่ทำให้จามีแรงตื่นไปโต้รุ่งกันนะคะ

• พี่เกรียติ: บอกตรงๆ ว่าเจอครั้งแรกพี่ดูจริงจังและเงียบมาก แต่พอผ่านไปไม่กี่วันพี่ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน พี่ตลกและชอบแกล้งน้องๆ มาก ขอบคุณที่คอยแนะนำเรื่องงานและเล่าประสบการณ์ต่างๆ ให้ฟัง (ถึงจะหลายรอบหน่อยแต่ก็ดีค่ะ) ดูแลสุขภาพด้วยนะพี่

• พี่บอม: พี่เป็นคนแรกที่จาเจอวันแรกเลย (นึกว่าเป็นรุ่นน้องซะอีก!) พี่บอมผู้แข็งแกร่งและดูแล GoPro ยิ่งชีพ พี่เก่งมาก ทำได้ทุกอย่าง ทั้งสอนโค้ดและหยอกน้องๆ บางทีก็มีคำคมบาดใจ หรือบางทีก็หายตัวมาอยู่หลังเก้าอี้จาเฉยเลย ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและการแลกเปลี่ยนความคิดนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ

ถึงเพื่อนๆ และน้องๆ

• ต้อม (หญิง): เพื่อนคนแรกที่เจอหน้าบริษัท ไม่นึกว่าจะมาจากสถาบันเดียวกัน ต้อมเป็นผู้ชายที่พูดเยอะมากและแอบจู้จี้ด้วย 555 แต่ก็ขอบคุณนะที่คอยถามเรื่องงานและช่วยจาเสมอ ขอบคุณที่เดินเป็นเพื่อนกลับบ้านและพากระโดดเก็บลูกไม้หน้าบ้านแทบทุกวัน ไว้ไปเจอกันที่ ม. นะ

• จ๋อม: เพื่อนร่วมสถาบันอีกคน มื้อแรกที่จ๋อมทำลาบคืออร่อยมาก จ๋อมเป็นคนเล่นมุกนิ่งๆ แต่ได้ใจความ เป็นคนสร้างเสียงหัวเราะให้เพื่อนๆ และยังเป็นเจ้าพ่อรูดมอเตอร์ไซค์ด้วย ยินดีที่ได้รู้จักนะ ไว้ไปเดินท่าหมอลำเจอกันที่ ม. นะจ๋อม

• ต่อ (หมอต่อ): เจอครั้งแรกนึกว่าเป็นพี่ที่บริษัทซะอีก แรกๆ ไม่ค่อยได้คุยกัน แต่หลังๆ เริ่มมีมุกบ้าง ขอบคุณที่ช่วยแกะคอมในวันนั้น (ถึงแกะแล้วจะเหมือนเดิมก็เถอะ 55) ขอบคุณที่ช่วยเรื่องกราฟิก และขอโทษที่ชอบวางยาเรื่องงานบ่อยๆ นะต่อ ยังไงก็ HD นะเพื่อน

• ฮมังสีโสว (น้องโสว): น้องผู้ชื่นชอบการเรียนรู้และตื่นเต้นกับทุกเรื่อง ขอบคุณโสที่คอยถามว่าเหนื่อยไหมตอนพายเรือ และช่วยพี่พายตลอด ถึงพี่จะบอกให้หลบกิ่งไม้ไม่ทันจนได้รอยหนามข่วนมาบ้าง ก็เก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆ ละกันนะน้องโสว

• มิ้น: ผู้หญิงที่เก่ง ห้าว และทำงานสวยมาก ขอบคุณที่แนะนำงานกราฟิกและพาไปกินของอร่อยที่ตลาดรถไฟ ขอบคุณที่คอยฟังมุกแป้กในครัว คืนนั้นที่ห้องจามีหมอนใบเดียวทำเอาเราคอเคล็ดกันไปตามๆ กันเลยเนอะ

• ใหม่: ผู้หญิงที่เจ๋งและฮาได้ตลอดเวลา ชอบเวลาใหม่พูดนะมันมีเอกลักษณ์ดี อยู่กับใหม่แล้วสนุกจริงๆ ขอบคุณที่พาไปเที่ยวนะ (ปล. ห้องจายังมีหมอนใบเดียวเหมือนเดิมนะใหม่ 55)

• มิ้ง: ขอบคุณที่ให้ซบไหล่บนรถนะจ๊ะ ถึงหัวจะกระแทกไหล่แรงไปหน่อยก็เถอะ ขอบคุณที่ร่วมชะตากรรมหน้าเตาร้อนๆ ทอดหมูทอดไก่ด้วยกัน ปล่อยมุกขำบ้างไม่ขำบ้าง และยังจำตอนเราร้องเพลงด้วยกันได้ มันขำจริงๆ นะ

• น้องน้ำ: น้องที่พูดเบาเหมือนพี่เลย 555 น้ำเป็นน้องที่น่ารักและทำงานเก่งมาก เมนู “เต้าหู้น้ำแดง” ของน้องอร่อยจริงๆ พี่เพิ่งเคยชมครั้งแรกเลย ขอให้น่ารักแบบนี้ต่อไป ตั้งใจเรียนนะน้องน้ำ

• อาท: เพื่อนคนล่าสุดที่เพิ่งเข้ามา ถึงจะอยู่ด้วยกันแป๊บเดียวแต่รู้สึกเหมือนรู้จักกันมานาน อาทมีความเป็นศิลปินเต็มตัว ของจริง! เข้ากับเพื่อนได้เร็วมาก อาทยังต้องฝึกงานต่ออีกนาน อย่าเพิ่งเหงานะ มีอะไรตื่นเต้นแวะมาเล่าให้จาฟังได้เสมอ

การได้มาฝึกงานที่เมาเทนทำให้ได้รับทั้งมิตรภาพและความผูกพัน จากพี่ เพื่อน และน้อง จนกลายเป็นคำว่า “ครอบครัว” ขอบคุณพี่ๆ ที่เลือกพวกเรามาเจอกัน ขอบคุณกิจกรรมทำกับข้าวที่ทำให้เราสนิทกันมากขึ้น ขอบคุณการนั่งรถไฟอันยาวนานที่ทำให้เราได้เปิดใจคุยกัน สองเดือนกว่าๆ ที่นี่มีค่าและมีความหมายสำหรับจามากค่ะ

#MountainThailand #MountainStudio #mtv602 #ภูผา

จา – จารวี ศรีพรหม เทคโนโลยีสารสนเทศ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์