จนถึงวันที่ฝึกวันแรกก็เดินมาทำงานแต่เช้าเลย ระหว่างเดินก็เจอวานั่งซ้อนวินเข้ามาทำงานแต่เช้าเปิดเข้ามาเจอทุกคนกำลังทำความสะอาด ก็รู้สึกเอ๋อๆว่า เอ๋.. ฉันต้องทำอะไรเนี่ย ?? นั่งงงๆไปเลยจ้าาา
ใช่ ฉันคือผู้นำพาไก่มาให้ทุกคนอีกแล้วว... ในใจนี่คิดขอโทษและขอบคุณหลายครั้งแหละ55555 ยินดีต้อนรับสู่เก๊าต์แลนด์ดินแดนคนเป็นเก๊าต์จ้า
“ จากเชียงใหม่สู่ห้วยขวางกรุงเทพ ” อยากหนีไปให้ไกลที่สุดไปในที่ๆไม่มีใครรู้จัก ไปใช้ชีวิต ไปอยู่กับตัวเอง แต่ก็ลืมไปว่ามันไกลเกินกว่าที่อาจารย์จะให้ไป
เราเดินเข้าบริษัทมาพบกับกลุ่มคนที่กำลังทำความสะอาดบริษัทและเราคิดในใจว่า (แม่งเอ้ยพนักงานรุ่นพี่ที่นี่เยอะจังวะ)แต่แล้วหลังแนะนำตัวก็ได้รู้ว่าทุกคนเป็นรุ่นเดียวกันแค่มาฝึกก่อนเราเฉยๆ 55555 (หน้าแต่ละคนโคตรเฒ่าเด้อ)
ทุ่มกว่าๆของวันส่งโปรเจค จำได้ว่าพึ่งตื่นแบบงัวเงียเลย เราก็เลยเชคเมล์ ปรากฏว่าเมาเทนตอบกลับจ้า 17วันหลังวันที่ส่งใบสมัคร “ทำเรื่องส่งตัวมาได้เลยค่ะ” ดีใจมากกกก ถึงมากที่สุด หลังจากนั้นเราก็อวดเพื่อนไม่หยุดเลยจ้า 555555555
มาฝึกงานวันแรกงงค่ะ แต่ไม่ตื่นเต้นเท่าที่คิดเพราะทุกคนค่อนข้างเป็นกันเอง แต่ก็เกร็งพอสมควรเพราะวันนั้นไม่ได้พูดเลย อึดอัดใจมากค่ะ แต่พอวันที่สองก็รู้สึกว่า ฮ่าๆ #MJR1002 วามาแว้วววววววว.....
รู้สึกหน่วงมากเสียดายที่ปฏิเสธเมาเทนไป แต่ไม่รู้พรหมลิขิตหรือผีผลัก สุดท้ายก็มาลงเอยที่นี่
เซ็งที่สุดเวลาอยู่ที่นี่ก็เซ็งตัวเองนี่แหละครับ คิดงานไม่ค่อยออกแต่ได้อยู่ตรงนี้ ที่ Mountain คิดไม่ผิดจริงๆ ถึงงานออกแบบจะไม่ค่อยสวย แต่ก็พยายามช่วยเรื่องอื่นๆที่พอทำเป็นให้เต็มที่ครับ
เมื่อไหร่ เมาเทนจะตอบกลับมาวะ ที่ตื่นเต้นสุดคือรอเมลตอบกลับนี่แหละ วันที่ 7 เริ่มถอดใจ สมัครที่อื่นไป แต่ก็ไม่ได้ผลตอบรับจากที่อื่น วันที่ 10 ปาฏิหารย์มีจริง !!! ได้เมลจาก เมาเทน เหยดเข้ อารมณ์นั้นคือ ดีใจแบบสุดๆ กูได้ที่ฝึกงานแล้วโว้ยยยยยยย !!